Στο Νοσοκομείο Καστοριάς καλλιτεχνικές δημιουργίες έρχονται να υπενθυμίσουν τη θεραπευτική δύναμη της τέχνης
Το παραμύθι με τα 22 παράθυρα
Μια φορά κι έναν καιρό —όχι πολύ μακριά, ούτε πολύ παλιά— σε μια πόλη δίπλα στη λίμνη, γεννήθηκε μια μικρή ιδέα. Από αυτές που στην αρχή μοιάζουν ασήμαντες, σαν έναν σπόρο που τον παίρνει ο αέρας και κανείς δεν ξέρει πού θα τον αφήσει.
Την ιδέα την είχε ο Διοικητής του Νοσοκομείου, ο Νίκος Γκόνης. Σκέφτηκε πως οι τοίχοι ενός νοσοκομείου δεν χρειάζεται να φιλοξενούν μόνο αγωνίες, αναμονές και σιωπές. Θα μπορούσαν να φιλοξενούν και λίγη ομορφιά. Κι έτσι, σαν μυστικό που ταξιδεύει από στόμα σε στόμα, η σκέψη έφτασε στα αυτιά ανθρώπων που ξέρουν να μετατρέπουν τις ιδέες σε χρώματα.
Η Ρένα Βασιλείου, που δεν φημίζεται για την ικανότητά της να αφήνει τις καλές ιδέες ανεκμετάλλευτες, άρπαξε τη σκέψη πριν προλάβει να δραπετεύσει. Την πήγε στον Δήμαρχο Καστοριάς, Γιάννη Κορετσίδη, κι εκείνος, χωρίς να ζητήσει δεκάδες συσκέψεις, τρεις επιτροπές και επτά φακέλους, αποφάσισε να στηρίξει το εγχείρημα.
Ευτυχώς, γιατί οι ιδέες, όπως και τα ψάρια της λίμνης, αν τις αφήσεις πολύ έξω, χάνουν τη φρεσκάδα τους. Το σχέδιο έλεγε δεκαπέντε έργα. Όμως οι καλλιτέχνιδες του Συλλόγου Φίλων Εικαστικών Τεχνών Νομού Καστοριάς είχαν άλλη άποψη. Όταν βάζεις πολλές δημιουργικές γυναίκες στο ίδιο όνειρο, οι αριθμοί συνήθως παύουν να υπακούν.
Τα δεκαπέντε έγιναν είκοσι δύο. Και κάπως έτσι, για τέσσερις μήνες, πινέλα χόρευαν πάνω σε καμβάδες, χρώματα συζητούσαν μεταξύ τους και οι ώρες περνούσαν χωρίς να τις μετρά κανείς.
Γιατί κανένα από αυτά τα έργα δεν γεννήθηκε από υποχρέωση. Γεννήθηκε από εκείνη τη σπάνια πρώτη ύλη που δεν αγοράζεται και δεν επιβάλλεται: την αγάπη της προσφοράς.
Σήμερα, τα 22 έργα ξεκινούν ένα νέο ταξίδι. Δεν θα κρεμαστούν σε σαλόνια ούτε θα κλειστούν σε αποθήκες. Θα βρουν θέση στους χώρους του Γενικού Νοσοκομείου Καστοριάς.
Εκεί όπου ένας άνθρωπος περιμένει μια καλή είδηση, όπου κάποιος κουράζεται, ανησυχεί ή ελπίζει. Ίσως κάποιος περάσει βιαστικά μπροστά τους. Ίσως κάποιος άλλος σταθεί για λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω. Αν όμως έστω και ένας άνθρωπος χαμογελάσει, ηρεμήσει ή θυμηθεί ότι η ζωή έχει ακόμα χρώματα, τότε το παραμύθι θα έχει πετύχει τον σκοπό του.
Γιατί, τελικά, η τέχνη δεν θεραπεύει ασθένειες. Θεραπεύει όμως, έστω για λίγο, την απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους. Και αυτό είναι ένα πολύ όμορφο δώρο. Ένα δώρο είκοσι δύο φορές μεγαλύτερο.
Με εκτίμηση Σύλλογος φίλοι Εικαστικών Τεχνών Νομού Καστοριάς
Νικολέτα Αλεξιάδη
Ρένα Βασιλείου
Σοφία Βλάχου
Κατερίνα Γούλιου
Φερενίκη Γκίτση
Θωμαή Γραμματικού
Ζωή Γερονίκου
Ευαγγελία Τσάλιου- Ευαγγελίδου
Άννα Ζάρμπο
Σοφία Ιεροπούλου
Θωμαή Κωνσταντίνου
Χαρούλα Τσιόγκα
Αλέκα Σουκαλοπούλου
Ολυμπία Τελιγιορίδου
Πετρούλα Αμπαρτζή
Pranvera Raco
Μαρίνα Μαζαράκη
Μαρίλε Πετσάλνικου
Ντίνα Πουλάκου
Ανδριάνα Πρέμπτη
Φωτεινή Κοκκινοπούλου
Ράνια Κοσμίδου
Αναστασία Μιχαηλίδου
Φωτεινή Νικά
Κωνσταντίνα Φίσκα
Δωροθέα Χαρίτωνος
Κωνσταντίνα Χαρίτωνος
φωτογραφίες:
