Ετήσια Έκθεση Συλλόγου «Φίλοι Εικαστικών Τεχνών Δήμου Καστοριάς» 18 – 21 Ιουνίου 2026 “Το Λεμόνι “
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ
ΠΕΜΠΤΗ 18 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026 | 20:00 • Φωτογράφηση και παρουσίαση των 22 έργων που προσφέρονται ως δωρεά στο ΓΕΝΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΚΑΣΤΟΡΙΆΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026 | 20:00 • Αφήγηση του παραμυθιού «Το Τραγούδι του Λεμονιού» της Δωροθέας Χαρίτωνος από την κ. Ρένα Βασιλείου. • Παρουσίαση εικονογραφημένης έκθεσης εμπνευσμένης από το παραμύθι. Καθώς και έκθεση με φωτογραφίες με την τεχνική νοημοσύνη. ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026 | 20:30 • Η Σήλια Λιόγα θα μας ταξιδέψει με τη φωνή της σε μια ξεχωριστή μουσική βραδιά. • Κεράσματα με catering, ευγενική προσφορά της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς. • Το catering, της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς ανατέθηκε στον κ. Παύλου Ανδρεοπούλου . ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026 • Τελευταία ημέρα λειτουργίας της έκθεσης και αποχαιρετισμός των επισκεπτών. Δευτέρα 22 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026 Παράδοση των έργων τέχνης στο Γενικό Νοσοκομείο Καστοριάς.
Ευχαριστούμε τον Δήμο Καστοριάς για την υποστήριξη Την παραχώρηση του Αρχοντικού Μπασάρα για την παρουσίαση της έκθεσης και της εκδήλωσης καθώς και για την μεταφορά των έργων τέχνης στον εκθεσιακό χώρο και στην συνέχεια στο Γενικό νοσοκομείο Καστοριάς!
Περιεχόμενο Έκθεσης
Η έκθεση περιλαμβάνει έργα ζωγραφικής διαφορετικών τεχνικών και μορφών έκφρασης από τα δέκα (10) τμήματα του συλλόγου.
Συμμετοχές Τμημάτων
Τμήματα Ενηλίκων
Τα δύο τμήματα ενηλίκων θα παρουσιάσουν έργα ζωγραφικής ατομικής δημιουργίας με διαφορετικές τεχνικές και θεματολογία.
Παιδικά Τμήματα
Τα επτά (7) παιδικά τμήματα θα συμμετέχουν με:
προσωπικά έργα των παιδιών, ανάλογα με την ηλικιακή ομάδα,
καθώς και δύο (2) ομαδικές εικαστικές εργασίες.
Τμήμα Καλών Τεχνών & Σχεδίου Θα παρουσιαστούν έργα:
γραμμικού σχεδίου, ελεύθερου σχεδίου,
καθώς και μελέτες καλλιτεχνικής σύνθεσης. —
Προσφορά προς το Νοσοκομείο Καστοριάς
Στο πλαίσιο της κοινωνικής προσφοράς του συλλόγου:
Είκοσι (22) έργα τέχνης από την έκθεση θα δοθούν ως δωρεά στο Γενικό Νοσοκομείο Καστοριάς.
Τα έργα θα παραληφθούν από τους υπεύθυνους του νοσοκομείου μετά την ολοκλήρωση της έκθεσης.
Το παραμύθι: “Το Τραγούδι του Λεμονιού”
Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που λατρεύουν τη γεύση του λεμονιού και δεν μπορούν να αντισταθούν ούτε στην πιο ξινή του γκριμάτσα… Σε όλους εκείνους που μόλις ακούν τη λέξη «λεμόνι» ζαρώνουν τη μύτη τους και λένε: «Όχι, ευχαριστώ!» — γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε ένα παραμύθι μπορεί να αλλάξει γνώμη ακόμα και στους πιο πεισματάρηδες ουρανίσκους!
Στα παιδιά της έκθεσης θα υπάρχει μια έκθεση με φωτογραφίες μέσο της τεχνικής νοημοσύνης .
“Η τεχνητή νοημοσύνη έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας — άλλοι τη φοβούνται, άλλοι τη θαυμάζουν… κι εγώ είπα απλά να τη βάλω να δουλέψει για την τέχνη!
Έτσι γεννήθηκε η ιδέα: να δημιουργήσω πορτραίτα και εικόνες από τις κυρίες που συμμετέχουν στην έκθεση και είναι μέλη του συλλόγου, όχι όπως τις βλέπει ο φακός, αλλά όπως τις “πιάνει” η δική μου ματιά… ίσως και κάτι από εκείνη τη μυστηριώδη έκτη αίσθηση που όλοι λέμε ότι έχουμε, αλλά εμφανίζεται μόνο όταν δεν ψάχνουμε τα κλειδιά μας.
Η τεχνητή νοημοσύνη, τελικά, δεν είναι εδώ για να αντικαταστήσει την έμπνευση — ευτυχώς, γιατί τότε θα έπρεπε να της μάθουμε και καφέ ελληνικό! Είναι ένα εργαλείο, ένα πινέλο διαφορετικό, που μπορεί να δώσει μορφή σε σκέψεις, συναισθήματα και φαντασίες που δύσκολα περιγράφονται με λόγια ή αποτυπώνονται με παραδοσιακά μέσα. Σαν να έχεις έναν βοηθό που δεν κουράζεται ποτέ, δεν γκρινιάζει, αλλά καμιά φορά… σε κοιτάει περίεργα όταν του ζητάς “κάτι λίγο πιο ονειρικό αλλά και ρεαλιστικό”. Μέσα από αυτή τη μικρή έκθεση εικόνας, επιχειρείται ένα παιχνίδι ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό.
Οι μορφές μεταμορφώνονται, τα χαρακτηριστικά μπλέκονται με σύμβολα, και η προσωπικότητα κάθε γυναίκας βρίσκει μια νέα, ίσως απρόσμενη έκφραση. Είναι σαν να κοιτάζουμε έναν καθρέφτη που δεν δείχνει μόνο αυτό που είμαστε, αλλά και αυτό που νιώθουμε — ή ακόμα και αυτό που δεν έχουμε τολμήσει να φανταστούμε.
Η τεχνητή νοημοσύνη στην τέχνη δεν είναι μαγεία… αλλά καμιά φορά μοιάζει λίγο. Και αν μη τι άλλο, μας θυμίζει πως η δημιουργικότητα δεν έχει όρια — απλά αλλάζει εργαλεία. Και τελικά, ίσως το πιο σημαντικό δεν είναι αν η εικόνα δημιουργήθηκε από άνθρωπο ή μηχανή… αλλά αν κατάφερε να μας κάνει να σταματήσουμε για λίγο, να χαμογελάσουμε, να σκεφτούμε ή να ονειρευτούμε.
Γιατί εκεί, κάπου ανάμεσα στα pixels και τη φαντασία, γεννιέται η τέχνη.
Δωροθέα Χαρίτωνος
