Μια παγκόσμια πρωτοτυπία «περιφερειακής ανάπτυξης» συντελείται στη Μεσοποταμία: η εφεύρεση των λαμποδρομίων. Στους δρόμους μας, οι κολόνες φωτισμού δεν μπαίνουν στην άκρη, αλλά ακριβώς στη μέση των στενών πεζοδρομίων.
Το αποτέλεσμα;
• Τα καροτσάκια, οι έγκυες και τα ΑμεΑ είναι «εξορισμένοι» στο οδόστρωμα.
• Οι υπόλοιποι πεζοί κάνουν σλάλομ ανάμεσα σε εμπόδια, σε πεζοδρόμια που γίνονται ένα με τα χωράφια.
Το επιχείρημα της διοίκησης; «Έτσι ήταν και πριν». Δηλαδή, βρήκαμε ένα λάθος και, αντί να το διορθώσουμε, το επενδύουμε με χιλιάδες ευρώ για να το κάνουμε μόνιμο.
Η οικονομική «αλχημεία»: Αντί ο Δήμος να αγοράσει μόνο τα υλικά και η τοποθέτηση να γίνει από το δικό μας τεχνικό συνεργείο (με κόστος λιγότερο από το μισό των 70.000€ που ακούστηκαν), προτιμήθηκε η «πεπατημένη». Άλλωστε, ποιος νοιάζεται για τη λειτουργικότητα και την ασφάλεια, όταν υπάρχει ένας εργολάβος να παραδώσει ένα έργο-φάντασμα;
Στο παρελθόν, στην είσοδο της Μεσοποταμίας, οι ηλεκτρολόγοι του Δήμου μετέφεραν τις κολόνες στην άκρη με μηδέν κόστος. Σήμερα, φαίνεται πως η κοινή λογική κοστίζει πολύ ακριβά.
Η ιστορία μιας χρηματοδότησης: Από το 2022, οι 600.000€ για τους περιφερειακούς δρόμους της υπόσχεσης του υπουργείου ένεκα καραντίνας εποχής κορονοϊού, «φουσκώνουν» στα χαρτιά του τεχνικού προγράμματος κάθε χρόνο για να δείχνουμε έργο. Μάλλον περιμένουν την προεκλογική περίοδο για να «σκάσει μύτη» η άσφαλτος.
Το ερώτημα τέθηκε στη συνεδρίαση λογοδοσίας από τη δημοτική σύμβουλο της ομάδας μας, κ. Σταματίνα Τράσια. Οι δημοτικοί σύμβουλοι της πλειοψηφίας από τη Μεσοποταμία, έχουν να πουν κάτι για αυτό το ζιγκ-ζαγκ ταλαιπωρίας των συνδημοτών τους;
Ας σοβαρευτούμε επιτέλους.
Η ασφάλεια των πολιτών δεν είναι άσκηση επί χάρτου.
